Scheiden: beter alleen dan in slecht gezelschap.

Ze was al een keer zo maar eerder langs geweest, ze wilde scheiden, maar hij wilde niet, hij vond het niet nodig en ze had nog niet genoeg moed verzameld om serieus de strijd aan te gaan. Hij behandelde haar niet slecht, maar ze voelde zich dom en nog een aantal negatieve emoties, allemaal door hem veroorzaakt.

We hebben er lekker koffie bij gepakt en het gewoon rustig aangehoord, met hier en daar een suggestie, zoals goede vrienden, zonder hem af te vallen. "Ik maak binnenkort een afspraak", zei ze terwijl ze opgelucht op de fiets stapte.

Enkele weken later was ze er weer, we waren op weg naar huis voor lunch,  dus we hadden tijd.

Het ging niet meer, ze was bang, wist niet hoe het verder moest. Hij had haar niet serieus genomen en nu was ze helemaal op van de zenuwen. We hebben haar wat openingszinnen gegeven en gezegd dat we altijd bereid zijn tot een eerste gesprek, maar dat wij alleen met beide partijen aan tafel kunnen zitten.

Gelukkig met  koffie en wat ondersteuning, kon zij weer verder.

Enkele weken later stond ze in de agenda, einde van de ochtend voor een intakegesprek, toch gelukt dus, we vonden het heel moedig. Op de afgesproken tijd en terwijl wij de vorige client nog uitzwaaide, kwam ze aanfietsen. Alleen. Ik bleef nog even bij de deur staan om haar op te vangen, zou hij misschien met de auto komen?  Overstuur vertelde ze dat hij niet had willen komen, het was toch goed zo? Hij wilde niet en anders kwamen wij maar bij hem thuis.

In Arnhem, waar ik als mediator begon, kwamen wij altijd bij de mensen thuis, dus heb ik hem gebeld, voor een afspraak thuis.

Kom nu maar, was het antwoord, het gaat je toch niet lukken. We zijn gegaan en hebben uitgelegd dat het ons niet gaat om mensen zomaar uit elkaar te rukken, dat wij dat juist helemaal niet wilden, maar dat mevrouw al een aantal keren had aangegeven ...

We kregen koffie van een opgeluchte mevrouw en wij hebben uitgelegd dat wij er alleen waren omdat toestemming had gegeven en dat mevrouw het verzoek bij ons had neergelegd.

Meneer was kriegel, logisch, maar geloofde toch niet dat mevrouw wilde scheiden. 

Onze werkwijze ten opzichte van die van een advocaat hebben we nog eens uitgelegd en toen zijn wij weer huiswaarts gegaan. Zonder verwachtingen. Groot was dan ook onze verbazing enkele maanden later, toen wij opnieuw een afspraak op de agenda zagen staan met zijn naam.

Wij hebben een intake gedaan en wij hebben vervolgens hun scheiding afgehandeld, twee lieve mensen, waarvan de een langer nodig had om te wennen aan de scheidingsmelding.

Afgelopen zondag reden wij vroeg naar het strand en zagen mevrouw de spoorwegovergang oversteken op de fiets.

Jemig, zei ik, wat ziet die er goed uit, ze straalde gewoon, genoot van het leven.

Soms ben je alleen veel beter dan in slecht gezelschap. Hoe lief die begeleider dan ook kan zijn.